Tamara en Danielle: twee enthousiaste medewerkers van Omringlocatie Sint Jozef in Wervershoof. Allebei bleven ze na hun stage plakken. Eerst met een Wajong-uitkering, inmiddels met een vast contract én salaris. En daar zijn ze maar wat blij mee. Tamara: “Het is mooier als de Omring ook betaalt natuurlijk. Dan hoor je er wel echt bij!” Voor Bladeren vertellen ze graag over hun werk en de begeleiding die ze krijgen van hun jobcoach Annie.
Tamara Haring (33)
“We bezorgen elkaar een mooie dag”
“Als het mooi weer is kom ik met de fiets. Anders met m’n brommobiel. Lekker droog en warm. Ik ga altijd met plezier naar m’n werk. Ik werk vier dagen. EĂ©n hele dag op de dagbesteding en drie halve dagen in het restaurant. Ik begin dan om kwart over acht. Om half negen zitten de bewoners klaar voor het ontbijt. Dan loop ik langs met brood, beleg en drinken. Als het ontbijt achter de rug is ga ik naar de koffiehoek. Wie zin heeft kan daar koffiedrinken en een spelletje spelen, de krant lezen of een praatje maken. Vaak zit ik mooi aan met wat bewoners en hoor ik verhalen van vroeger. Omdat ik hier al lang werk weet ik wel wie zin heeft in een spelletje of praatje.”
Dankzij Mike
“Via school kwam ik hier stagelopen. Daarna ging ik door voor niveau 2 (opleiding verzorgende, red.), maar dat redde ik niet. Toen kwam ik thuis te zitten. Omdat ik al bekend was bij de Omring, ben ik hier als vrijwilliger aan de slag gegaan. Ik heb hier acht jaar als vrijwilliger gewerkt. Inmiddels ben ik vijf jaar in dienst. Dankzij Mike Blok, die hier eerst manager was. Hij heeft zich samen met een collega hardgemaakt om ervoor te zorgen dat ik een vast contract kreeg. Nu krijg ik salaris van de Omring en nog een deel Wajong-uitkering. Het is mooier als de Omring ook betaalt natuurlijk. Dan hoor je er wel echt bij. Het heeft even geduurd, maar de aanhouder wint. Dankzij Mike hè, dat wil ik nog maar eens benoemen.”
Tamara: “Vaak zit ik mooi aan met wat bewoners en hoor ik verhalen van vroeger”
Een leuke dag
“Vandaag heb ik mijn eigen kleding aan want ik werk bij de dagbesteding. In het restaurant dragen we polo’s van de Omring. Bij de dagbesteding komen mensen van buitenaf. Voor een praatje of een spelletje. Deze mensen wonen vaak nog zelfstandig, maar zijn een beetje eenzaam of vergeten weleens wat. Hier hoeven ze niks, maar een praatje of samen eten is al heel fijn als je alleen woont. Vaak speel ik een spelletje Rummikub. Dat vind ik heel leuk.
Annie (jobcoach, red.) is sinds een paar jaar onze contactpersoon. Iedere twee weken komt ze langs. Voor Marcel (een andere collega, red.), Danielle en mij. Om bij te praten en voor hulp. Bij het sturen van een mail of vragen over het werk bijvoorbeeld. Net wat we nodig hebben. Als ik in de tussentijd vragen heb, kan ik altijd bij een collega terecht. Alles aan het werk vind ik leuk. We bezorgen elkaar een mooie dag. Mijn werk geeft me veel voldoening.”
Danielle Otten (46)
“Ik kan Annie alles vertellen, want ze werkt hier niet”
“Van 8.00 tot 12.00 uur in de huishouding en van 12.00 tot 16.00 uur in de keuken. Schoonmaken en afwassen. Dat ging niet meer. Het was te veel. Ik had ook opeens allemaal nieuwe collega’s bij de huishouding. En ik kan niet goed tegen veranderingen. Dus nu sta ik alleen nog in de keuken. Vier dagen in de week van 8.30 tot 16.00 uur. Het werk is gewoon gezellig. Ik werk al heel lang met dit team. Gister ging een collega met pensioen. Dat gaat ook allemaal door natuurlijk. Ik ben heel snel hoor, met de vaatwasser. Vroeger duurde een rondje van de vaatwasser drie minuten, nu nog maar Ă©Ă©n. Ik maak ook eten klaar. Het toetje en de rauwkost. Voor bij het warmeten tussen de middag.”
Onzeker
“Ik kwam hier voor het eerst in 1997, voor een stage. Na mijn stage mocht ik blijven. Ik zou een contract aangeboden krijgen, maar dat heeft uiteindelijk elf jaar geduurd. Dat heeft me wel onzeker gemaakt. Vroeger op school werd ik naar beneden gehaald door de leraar. Dat ik niets kon. Af en toe heb ik er weer last van, onzekerheid, maar meestal niet. In 2008 heb ik eindelijk een contract gekregen. Ik werk heel hard, dus daar zijn ze wel blij mee. De bewoners vinden het ook leuk dat ik er ben. Af en toe maak ik een praatje met ze. Ik heb hier al veel bewoners zien vertrekken. Overleden. Mensen komen steeds later hier wonen. Voorheen waren ze nog wel gezond. Er is veel verloop. Daardoor ken ik de bewoners niet zo goed meer.”
Danielle: “Af en toe loopt m’n hoofd helemaal vol. Dan heb ik iemand nodig die het op een rijtje zet.”
Alles vertellen
“Nu ik Annie heb, kan ik mijn vragen bij iemand kwijt. Daarvoor kon dat eigenlijk niet. Ik ben heel blij dat ik Annie heb. Af en toe loopt m’n hoofd helemaal vol. Dan heb ik iemand nodig die het op een rijtje zet. Annie geeft mij een werkstructuur die praktisch is. Ze haalt m’n leidinggevende erbij als het nodig is. Ik kan haar alles vertellen, want ze werkt hier niet. Mijn collega Tamara spreek ik ook buiten het werk. Sinds anderhalf jaar ofzo. Ik had toen geen vrienden. Mijn tante was eigenlijk mijn steun. Maarja, die is er niet meer. Dus dan moet je dat anders invullen. Tamara en ik gaan graag naar een tuincentrum, maar ook wel naar Hoorn of een ander plekkie. Ik zit sinds kort ook bij de kookclub van LOEK (LOEK biedt ambulante ondersteuning, red.), in Bovenkarspel. Daar heb ik een vriendin gemaakt, Sharon. We zien elkaar elke dinsdag. Toen ik aan het rouwen was vanwege mijn tante, had ik geen zin om te koken. Dat komt nu weer een beetje terug. En bij de kookclub natuurlijk.”
