”Fietsbanden oppompen, de tuin bijhouden, fysiodingen schoonmaken, de avondvierdaagse meelopen als verkeersregelaar, eigenlijk doe ik van alles”, start Rinus het gesprek opgewekt. Twee dagen in de week werkt hij met veel plezier op orthopedagogisch dagcentrum De Troubadour in Den Helder.
Meestal weet ik wel wat ik moet doen. Mijn werkbegeleider Vanessa en ik hebben een lijst gemaakt met alle klussen die in een maand gedaan moeten worden. En ik kijk ook gewoon goed rond. En als ik het niet weet dan bel ik Vanessa en dan overleggen we het. Ik heb alle contact met Vanessa.
De juffrouws mogen mij niks vragen. Alles gaat via Vanessa want dat is het duidelijkst voor mij.”
Het ziet er slecht uit
Hoe ben je hier terechtgekomen?
“Ik had eerst bij Skillz (dagbestedingslocatie, red.) gewerkt, maar dat lukte niet meer zo. Toen heeft Martijn (clustermanager bij ’t Wad, red.) geregeld dat ik bij woonlocatie De Zeevonk de tuin kon doen, schilderen en van alles. Daarna heb ik een gesprek met hem gehad, want ik zei: De dagbestedingen zien er echt slecht uit. Als je als ouders hier binnenkomt dan zou ik zeggen je schaamt je kapot hoe je alle dingen ziet, zeg maar. Dat vond Martijn zo’n goed idee dat hij geregeld heeft dat ik bij het HOC (ook een dagbestedingslocatie, red.) de lokalen mocht gaan verven. Dat heb ik gedaan en toen was ik klaar en toen zei Vanessa ze zoeken iemand bij De Troubadour. Nou, dat leek me wel leuk.”
“Ze doen gewoon normaal,
jij hoort erbij”
Belmoment
“Een aantal cliënten valt een beetje tussen wal en schip”, vult Vanessa aan. “Dagbesteding is niet passend en betaald werk ook niet. Daardoor zijn we op deze vorm gekomen. Ik ben zoals ze dat noemen ambulant werkbegeleider. Het verschil met een jobcoach is dat die begeleidt naar betaald werk. Rinus doet hier vrijwilligerswerk en ik kom op vaste momenten in de week langs om werkzaamheden door te nemen.” “Eerst was Vanessa er allebei de dagen bij”, neemt Rinus het weer over. “Nu hebben we op dinsdag een belmoment. Dat is veranderd omdat het zo goed gaat. Ik weet eigenlijk gewoon wat ik moet doen dat we eigenlijk gewoon gezegd hebben van dan doen we een belmoment.” “Dus donderdag kom ik gewoon voor de chocomel”, lacht Vanessa. Alles waar hij goed in is Kim was jarenlang clustermanager op De Troubadour en kent Rinus al 25 jaar: “Destijds was ik teamleider bij Noorderhaven (onderdeel van ’s Heeren Loo, een andere organisatie in de gehandicaptenzorg, red.) en kreeg Rinus daar ondersteuning. Daarna zijn we bevriend geraakt en nu zijn we collega’s. Mooi hoe dat gelopen is. Rinus is heel zorgzaam, handig en vrolijk dus alles waar hij goed in is komt in deze baan tot uiting. Toen Martijn met Rinus op zoek was naar een passende baan waren we er snel uit. De samenwerking die we hier hebben is fijn en goed, dat geeft ook Rinus’ familie aan.” “En als ik chagrijnig ben dan maken de kinderen je weer vrolijk”, vult Rinus aan.
“En als ik chagrijnig ben dan maken de kinderen je weer vrolijk”
Carpaccio en biefstuk
“Hé Rinus, wil je niet vertellen over hoe je wordt opgenomen in het team?”, vraagt Vanessa. “Oja, het teamuitje! Dat vond ik wel bijzonder. Dat ben ik niet gewend dus ik vond het wel bijzonder dat dat zo gaat. We gingen naar de Helderse Vallei. Best wel luxe eigenlijk. Ik had carpaccio en biefstuk. Het was wel grappig. Het team is niet zo van ‘jij bent cliënt’. Ze doen gewoon normaal, jij hoort erbij. En dat maakt het leuk om te komen. Op een gegeven moment dacht ik wel: nu ga ik naar huis. Het werd een beetje te druk. En allemaal vrouwen bij elkaar. Dat was één groot kippenhok”, schatert Rinus. “En toen ik jarig was hadden alle kinderen iets gemaakt. Een leuke tekening enzo. Dat vond ik zo bijzonder dat ik het nu in mijn huis heb opgehangen. En ze feliciteerden me. Trakteren? Ja, dat heb ik gedaan. Het hele team heeft gebak gekregen. Ik denk dat ik hier m’n pensioen ga halen. Bij heel veel banen dacht ik na twee jaar wel ik wil iets anders, maar dat heb ik nu niet. Maar zeg nooit nooit natuurlijk.”
