“In veel gevallen gaat het binnen Drempelnemers in eerste instantie over het in contact komen met mensen. Mensen die hun vraag zelf vaak nog niet zien, maar hun omgeving wel”, gaat Joep van start. “Het gaat geregeld om mensen die niet gezien worden. Als je een laag zelfbeeld hebt en mensen zien je niet dan ga je ook geen stappen zetten. Wat wij proberen te doen is iemand wél te zien en ook gewoon eens te laten praten: ‘Ik ben Joep en ik kom eens bij je aan en luisteren’. In plaats van een instantie die meteen iets van je wil. Natuurlijk hebben we daarbij voor onszelf wel een doel voor ogen. We bouwen. En
hebben met de opdrachtgevers ook afspraken over tijdsbestekken. De kennis en het netwerk hebben we hier in de Noordkop door de jaren heen opgebouwd. Contact maken is een heel ongrijpbaar iets en soms ook moeilijk uit te leggen. Er wordt ons ook weleens gevraagd: maar wat doen jullie nou eigenlijk? Het is fijn dat het netwerk daar inmiddels wel weet van heeft.”
Voetbalpraatje
Flip benut sport en beweging als middel om met mensen in contact te komen. Mensen lichamelijk fitter maken: “Tijdens een eerste gesprek kijk je naar de interesses van iemand. In plaats van op de bank kan het dan ook zijn dat we het gesprek al wandelend doen. Op Willemsoord maak ik gebruik van een sportschool waar ik allerlei faciliteiten tot mijn beschikking heb: boksen, fitnessen, wat we maar willen. Zo kreeg Joep een tijdje terug een telefoontje van een arbeidsdeskundige. Of hij eens bij deze meneer wil kijken?”
“Ik belde aan”, neemt Joep het over. “Het was een man die nog thuis woonde bij zijn ouders. Hij zat alleen maar op zijn kamer. Bij binnenkomst was de spanning voelbaar. Problematiek die slecht in beeld was. Wel was er een vermoeden van autisme. Ik ging met hem in gesprek en maakte het niet te ingewik- keld. Een voetbalpraatje, zeg maar. ‘Waarom moet ik met jullie praten?’, was zijn reactie. ‘Kijk maar’, gaf ik aan. ‘Het is aan jou’. Beetje bij beetje groeide het contact. En toen begon ik over Flip.” Flip: “Stapje voor stapje ben ik met ‘m verder gegaan en inmiddels sporten we samen. Hij begint zelf al afspraken te maken in plaats van andersom. En hij wil nu wel gaan onderzoeken wat er met hem aan de hand is. Zo leg je samen een fundament en dat is eigenlijk wel de basis van Drempelnemers.”
Tien jaar in huis gezeten
Joep: “Hé Flip, vertel eens over die jongen die al tien jaar binnen zat”. “Oja, nog zo’n mooi voorbeeld”, grijnst Flip. “Die jongen werd op school gepest en kwam thuis te zitten. Allerlei instanties die erbij betrokken hadden moeten zijn, heeft hij op een of andere manier niet gezien. Maar goed, hij was fysiek slap. Zijn dag-nachtritme was omgekeerd. We kwamen in contact met hem via het UWV. Hij was inmiddels 25 jaar. ‘Hoe kan het?’, denk je dan. Zijn leefsituatie was totaal verstoord. Hij woonde met zijn moeder, er lag geen tapijt op de vloer en ik dacht: waar moet ik beginnen. Ik heb hem simpelweg uitgenodigd naar buiten te gaan. Lekker wandelen. Hem zijn zegje laten doen. Inmiddels zit hij iedere keer netjes op me te wachten. Hij vindt het fantastisch. Er ligt zelfs tapijt op de vloer en er is een beetje structuur. Hij vertelde me op een gegeven moment dat hij bang was voor de wind. Dat is best lastig als je in Den Helder woont want daar waait het bijna altijd. Ik tipte hem wat te doen bij een windvlaag: draai je gewoon om! Hij slaat geen keer meer over. Stapje voor stapje zoals ik al zei.”
Je kunt wel degelijk iets bereiken
“Deze voorbeelden zijn natuurlijk nog geen verhalen richting arbeidsmarkt, maar sport en beweging heeft wel een mooie toegevoegde waarde”, legt Flip verder uit. “Het is natuurlijk altijd goed als mensen in beweging komen, maar vooral ook bij onderliggende problematiek als mensen thuiszitten en bijvoorbeeld hun dag-nachtritme hebben omgedraaid. Dan zijn ze fysiek vaak verzwakt en conditioneel niet eens in staat zich te richten op de arbeidsmarkt. Wat ik altijd doe om het inzichtelijk te maken is een startpositie maken: Dit is jouw fysieke status nu en na drie maanden bespreken we die weer. En dan zien ze: je kunt wel degelijk iets bereiken. En dan heb je het dus niet meer alleen over sport, maar dat geldt ook voor andere dingen in het leven. Dus als je daar moeite in steekt dan loont dat. Het is een juichmoment voor de cliënt en geeft vertrouwen. Ze knappen er mentaal ook van op en krijgen weer zin om iets te doen, iets aan te pakken.”
“Het spannende van dit werk is dat het ook wel een beetje schuurt met de visie”
Joep
Geen vraag
Joep: “Het spannende van dit werk is dat het ook wel een beetje schuurt met de visie. Want veel mensen hebben eigenlijk geen vraag. Maar je dringt jezelf natuurlijk niet op, ze laten ons wel zelf binnen. We werken samen met jobcoaching. Het is ook onderdeel van Begeleid Werken. Dat maakt dat we makkelijk stappen kunnen zetten. Ook de connectie met woonclusters is heel waardevol. Verder kijken dan je eigen werk, oog hebben voor de thuissituatie en met elkaar afstemmen wie de volgende stap zet. Bijvoorbeeld omdat de ander op dat moment een beter contact heeft. Wonen en werken moet voor deze mensen minder gescheiden zijn.“
Op weg naar werk
“Voor ons ligt de focus natuurlijk wel op werk en het grootste deel van de cliënten komt daar uiteindelijk ook wel. Dat kan ook iemand vanuit de reclassering zijn. Daar kun je dan op inhaken. Iemand een taakstraf laten doen op een plek waar hij stappen kan zetten. Op tijd komen doen ze wel anders moeten ze weer zitten. Dus dat is dan onze mazzel. En als je dan door kunt pakken met iemand dan is dat top. Op deze manier zijn we nu een jaar of twee bezig. We noemen het nog steeds een project, is nog steeds in ontwikkeling, maar Drempelnemers is nu wel echt onderdeel van ’t WAD. En we worden van buitenaf levensloopcoaches genoemd, maar geef het beestje een naam: we zijn eigenlijk gewoon Flip en Joep. Want vanuit de persoon doe je dit werk.”
